Nesta entrevista faltou Ana Álvarez, a terceira das artesás que dan vida ao proxecto. Amodo comezou como unha tenda efémera e quedou porque o público pediulles que quedaran. En Ourense cumpría un recuncho coma este, e deron o paso. "A xente estaba vindo aquí coa emoción de poder sentir unha pertenza".
Coa colaboración de
Entre este xoves e o domingo, 19 de abril, o Mercado de Carballo volverá converterse no centro da cultura dixital actual cunha nova edición do Carballo Interplay. Series en pequeno formato, podcasts e shows en directo, creación dixital en galego, obradoiros, conversas e propostas pensadas para mirar internet con entusiasmo, pero tamén con espírito crítico, conforman un programa diverso e cheo de nomes destacados. Se estás pensando en achegarte ao festival, aquí van dez citas e contidos que non deberías perder de vista.
Lalín é moito. Nesta vila estratexicamente situada naceu a investigación astronómica de Galicia con Ramón María Aller; é unha terra de artistas internacionais, como Laxeiro ou Colmeiro, que nunca deixaron de mirar cara á súa casa e un lugar onde a máis recoñecida festa gastronómica galega, a do Cocido, dura un mes enteiro. Cruzamento de camiños e lendas, Lalín é unha vila con vida propia, poboación estable, a cabeceira da comarca do Deza, onde sempre hai unha escusa para nos achegar… e volver.
Coa colaboración de
A peza máis “dicharacheira e graciosa” do seu último traballo, Je tiens bon, pero tamén unha das máis fondas. MJ Pérez define así a canción “Bingo!”, que vén de estrear un videoclip para non perder.
Cunha sonoridade inesperada —un merengue luminoso e bailable—, a canción funciona como contrapunto a un fondo marcado pola incerteza, a precariedade e a frustración vital. A través do humor e da retranca, MJ Pére aborda cuestións como a inestabilidade económica, a dificultade para vivir da creación (e non só) ou a sensación constante de estar facendo números para saír adiante. Unha contradición consciente entre forma e fondo: música alegre para falar de todo o contrario.
Román Rojo comezou co tambor e logo chegou a gaita. Con 12 anos saíu de Camariñas e foi á Coruña para estudar a ESO, onde entrou na asociación cultural Xacarandaina. Alí descubriu tamén o mundo das cantigas populares, lanzouse a escribir e mantivo a súa lingua en contextos non sempre doados. “Cando eu cheguei aquí, con 12 anos, no meu instituto era o único galegofalante monolingüe. O único. Foi un cambio enorme. Na Costa da Morte, onde eu me criei, ninguén fala castelán”, explica Rojo. O mozo, de 17 anos, defende que o tradi tamén “pode ter un papel positivo na percepción que temos da nosa lingua. Ao final é unha maneira de revitalizar a nosa cultura. E o primeiro piar desa cultura é o idioma”, di.
Coa colaboración de
As letras son as protagonistas e a música, unha descarga eléctrica no momento exacto. No primeiro disco de Pastor Eléctrico atopamos historias inspiradas por persoas, lugares, cheiros ou sons reais do rural galego que Diego Guerrero foi atopando no seu percorrido por Galicia co programa Cos pés na terra, da TVG. “Eu non tiven aldea de pequeno como tal e entón atopei agora de maior a miña aldea percorrendo moitos lugares de Galicia e gravando moitas persoas”. Diego Guerrero é o director desta serie documental finalista como Mellor Programa e Mellor Realización nesta edición dos Premios Mestre Mateo. E desa experiencia agroman as dez cancións do primeiro traballo de Pastor Eléctrico.
Neste episodio os mekemekes admiten crenzas que non confesarían nin borrachos nunha primeira cita: desde xurar que as chaves se perden porque “todo está conectado… pero o universo ten malicia”, ata confesar que un de nós segue saudando aos picaportes “por se acaso” despois de que unha porta se pechase soa.
Debaten tamén a norma máis absurda para unha relixión propia (obrigatorio: comer queixo) e analízase a teoría máis ridícula sobre o universo: que a morte é como apagar o WiFi… e que ás veces, se te moves moi amodo, reconectas.
Finalmente, repasamos rituais vergoñentos feitos “por se acaso funcionaba”, como dar cabezazos aos compas de curro.
Todo un luxo almorzar e parolar coa chef galega Lucía Freitas no seu primeiro restaurante, A Tafona.
De pequena quería ser xornalista coma o seu pai, mais adoraba a cociña e nesa mocidade indecisa xurdiu a oportunidade. Era unha nena introvertida, foi estudar ao País Vasco e “da man da cociña” naceu a nova Lucía. “Non levo moi ben estar tan exposta”, puntualiza, mais non dubida en seguir “abrindo melóns” para poder axudar a xente.
Asegura que nunca tivo a ambición de acadar unha estrela Michelín pero todo foi chegando. Pasaron os malos tempos e agora hai que gozar dos bos.
Falamos con Lucía Freitas do seu proxecto Amas da terra, de vangarda primaria, de reverter o éxito na contorna e pensar no ecosistema cando fas un menú. “Falta empatía e darse conta do esforzo que leva cultivar a terra, ser labrega e ir ao mar”, subliña.
Coa colaboración de
Hai moitas maneiras de viaxar de Carballo á Coruña. 35 quilómetros que se fan en 33 minutos segundo Google Maps pola AG-55. É sábado, loce o sol. Dámoslle as costas á AG-55 e perfilamos a liña do mar, deixándonos levar polas ondas (en coche, porque non sabemos surfear). Paseamos coa cámara na man e os ollos abertos, falamos con xente interesante, comemos cousas ricas e aprendemos historia. Todo en 24 horas.
Coa colaboración de Turismo da Deputación da Coruña
Había moitas pingadas na estrada, sinal de que chegaramos ao Courel e de que estamos no tempo grande da castaña. Case non parou de chover en todo o día, pero todo o mundo nos dixo que estabamos alí na mellor época. Pódese ir ao Courel en calquera momento do ano, pero hai que volver no outono.
Nesta nova entrega do Vinte na vila percorremos Folgoso do Courel un 31 de outubro. Mel, castañas, doces, turismo rural, a gandeiría e mesmo o blues e o jazz mestúranse nesta reportaxe audiovisual co son da chuvia, e as voces dos protagonistas que nos falan desde o seu lugar: "Decateime de que vivimos no ceo aquí".
Coa colaboración de
Vinte de Foliada foi buscar a música a Ourense. Neste sábado previo ao San Martiño celebrouse o Magosto de Sempre, unha festa con catro décadas de historia, onde o churrasco e o viño dan paso á música e o baile. Aquí, en Monteledo, hai foliada, e das boas.
Nesta festa coinciden persoas de distintas asociacións culturais da cidade como A Galleira, Algaravía, A Cunheira ou da Asociación Ourensá de Folclore. Xúntanse arredor de 400, que acaban bailando a Xirondiña en grupo ben entrada a tarde. O peso da organización cae a día de hoxe na Galleira, pero todas e todos botan unha man.
Coa colaboración da Secretaría Xeral da Lingua - Consellería de Cultura, Lingua e Xuventude
Co apoio da
Acceder ás míticas pelis para adultos nos anos 90 e 2000 para matar a curiosidade. Intentar pillar os "programas especiais" do Canal+ a escondidas ou buscar na rede usando módems lentos, onde era máis fácil baixar un virus que unha película.
Os mekemekes comentan como hoxe todo é moito máis accesible grazas a Internet, perdendo ese aire de prohibido e misterioso.
A loita por atopar mesa na carpa, o ritual do licorcafé ás tantas, a orquestra que toca o mesmo pasodobre tres veces na mesma noite, o momento da "putivolta" que acaba en despedida ata de madrugada, e a inevitable resaca ao día seguinte.
Todo isto sazonado con diálogos onde se debaten cuestións esenciais como "é mellor a orquestra Olympus ou a París de Noia?" e cunha reflexión final sobre por que, malia todo, nunca fallamos a unha destas festas.
VINTE adianta en exclusiva o videoclip da canción "As Mouras," o novo traballo da banda Zeltia Irevire. O videoclip foi filmado nas paraxes naturais do Courel e conta coas bailarinas Ari Vázquez e Skío Carral como protagonistas, xunto a Zeltia Acuña. Nesta canción o trío formado por Acuña, Miguel Carballido e Cibrán Seixo mestura folk acústico con texturas electrónicas suaves, creando unha atmosfera íntima con moita forza e sensibilidade.
O tema naceu tras os incendios forestais do 2022 que afectaron e puxeron en perigo a moitas aldeas do Courel e a un dos bosques autóctonos máis antigos de Galicia, a Devesa de Rogueira. A letra, segundo explican desde a banda, é unha reflexión introspectiva sobre como o noso xeito de vida fainos non escoitar e pasar por alto a fraxilidade da paisaxe e a necesidade de protexela. Reivindica a figura das “Mouras” como as gardiáns dos bosques e como guías espirituais daquelas persoas que defenden a terra. Foi rodada na contorna da aldea de Vilamor, a Cova da Moura, a fervenza do Rexio e o Val das Mouras, entre outras localizacións.
Colles gripe e, de súpeto parece que estás nunha película dramática. Desde o primeiro esbirro ata a peregrinaxe ao centro de saúde, coa sala de espera chea de vellos e xente que parece estar peor ca ti. Ese momento no que decides preguntar a unha IA que tes… e en cinco minutos pasas de “un pouco de febre” a pensar que che quedan dúas semanas de vida.
Arrhythmia vén de lanzar o seu novo EP, CERØ (Galunk Producións, 2026). Tras un ano de traballo intenso e meticuloso, o grupo abre, con este novo lanzamento, “unha nova etapa con maior claridade de ideas, mantendo a enerxía e o discurso que definiron a súa traxectoria”, segundo explican desde a banda de Lugo.
Este novo traballo de Arrhythmia vén acompañado pola saída do ‘focus track’ e do videoclip Agonía ft. Nuno Pico de Grande Amore. “É un tema que fusiona metal e synthwave para crear unha atmosfera intensa e melancólica arredor do paso do tempo e da angustia dunha conta atrás constante”, salienta Alberto Busto, vocalista de Arrhythmia
Neste episodio falamos da vida da bichería doméstica: cans que montan un escándalo cada vez que soa o timbre, gatos que actúan como auténticos donos da casa e peixes que parecen que poden vivir fóra da auga.
Os mekemekes comparten anécdotas divertidas e situacións nas que queda claro que, aínda que pensamos que somos os donos… en realidade as mascotas son as que mandan.
No episodio de hoxe metémonos de cheo no misterioso mundo do paranormal… Falamos de pantasmas que aparecen xusto cando hai pouca luz, da Santa Compaña facendo máis quilómetros de noite ca moitos runners, de posibles aliens que, curiosamente, sempre escollen aparecer en aldeas tranquilas e nunca no medio dun Carrefour, e das míticas cacofonías nas que sempre hai alguén que escoita unha mensaxe clarísima do máis alá… mentres o resto só oímos “pssssshhhhh”.
Di a música e antropóloga galega María Xosé Silvar, SÉS, con todo o sentido do mundo, que “mainstream disidente” é un sintagma paradoxal en si mesmo. Na música poucas cousas hai na actualidade máis mainstream que o reguetón e precisamente por iso resultou tan rechamante a mensaxe deixada por Benito Antonio Ocasio Martínez, Bad Bunny, no seu show do intermedio da última Super Bowl. A cultura, como a lingua, é unha arma, unha ferramenta de batalla das ideas que tamén utilizan as forzas políticas para “facer comunidade” e as artistas hai tempo que non poden esquivar posicionamentos ideolóxicos.
Neste episodio poñémonos o gorro de papel de aluminio para falar da moda dos therian, do regreso triunfal dos aliens e doutras tendencias rarísimas que enchen titulares e feeds.
Entre memes, teorías disparatadas e análise cultural, reflexionamos sobre como certas obsesións virais poden servir para desprazar a atención pública de asuntos moito máis incómodos, como os coñecidos casos Epstein.
A mestura da música tradicional con ritmos de base electrónica e pop é un dos principais sinais de identidade de Alana, que ultima o lanzamento do seu segundo disco. De momento, este venres xa coñecemos “Vilardevós”.
A canción parte dunha recollida a unhas veciñas de Terroso, unha parroquia do municipio ourensán da comarca de Verín. O ambiente festivo e o balbordo que se percibe no propio arquivo orixinal inspirou a creación da peza audiovisual. Unha sorte de rave tradi coa participación das Pan Sen Fron, que mestura alegría e celebración nun xogo entre o pasado e o presente.
