Acceder ás míticas pelis para adultos nos anos 90 e 2000 para matar a curiosidade. Intentar pillar os "programas especiais" do Canal+ a escondidas ou buscar na rede usando módems lentos, onde era máis fácil baixar un virus que unha película.
Os mekemekes comentan como hoxe todo é moito máis accesible grazas a Internet, perdendo ese aire de prohibido e misterioso.
A loita por atopar mesa na carpa, o ritual do licorcafé ás tantas, a orquestra que toca o mesmo pasodobre tres veces na mesma noite, o momento da "putivolta" que acaba en despedida ata de madrugada, e a inevitable resaca ao día seguinte.
Todo isto sazonado con diálogos onde se debaten cuestións esenciais como "é mellor a orquestra Olympus ou a París de Noia?" e cunha reflexión final sobre por que, malia todo, nunca fallamos a unha destas festas.
No episodio de hoxe metémonos de cheo no misterioso mundo do paranormal… Falamos de pantasmas que aparecen xusto cando hai pouca luz, da Santa Compaña facendo máis quilómetros de noite ca moitos runners, de posibles aliens que, curiosamente, sempre escollen aparecer en aldeas tranquilas e nunca no medio dun Carrefour, e das míticas cacofonías nas que sempre hai alguén que escoita unha mensaxe clarísima do máis alá… mentres o resto só oímos “pssssshhhhh”.
Neste episodio poñémonos o gorro de papel de aluminio para falar da moda dos therian, do regreso triunfal dos aliens e doutras tendencias rarísimas que enchen titulares e feeds.
Entre memes, teorías disparatadas e análise cultural, reflexionamos sobre como certas obsesións virais poden servir para desprazar a atención pública de asuntos moito máis incómodos, como os coñecidos casos Epstein.
Un episodio festivo e un pouco delirante no que o sentimento europeísta se defende con paixón… Entre himnos que non coñecemos ben, debates surrealistas sobre por que Groenlandia non se vende nin se troca (por moito que a Trump lle faga tilín) e a diplomacia internacional explicada a través de Eurovisión, este programa dos mekemekes mestura xeopolítica, purpurina e orgullo europeo.
Neste novo episodio poñémonos serios… é dicir, todo o serios que se pode estar falando de “facer o delicioso”. Porque si, todo o mundo sabe máis ou menos como vai a cousa, pero logo chega a realidade: medias que non saen, risas inesperadas, momentos épicos e outros nos que pensas “isto non estaba no tutorial”.
Falamos sen filtros deses encontros cheos de paixón, nervios, expectativas altísimas e coordinación discutible, porque se algo ten o sexo é que, ademais de pracer, dá material infinito para anécdotas.
Entre confesións propias e alleas, reflexionamos sobre a arte de comunicar o que nos gusta sen parecer que estamos pasando unha avaliación continua, sobre o consentimento como o verdadeiro afrodisíaco e sobre esa marabillosa capacidade humana de rir no momento máis intenso.
Diciamos que a televisión estaba morta… pero aquí seguimos, comentando realities, series e debates coma se nos fora a vida niso. Neste episodio os mekemekes abren o melón da tele: a boa, a mala e a que vemos con culpa.
Mando na man, espírito crítico dubidoso e moitas risas aseguradas.
O xornalismo de corredoiras, a necesidade de ir ao lugar e contar o que alí sucede por nós mesmas e mesmos. Esta foi unha das ideas que puxeron en valor as participantes no primeiro episodio do podcast Ouvinte na vila, a edición sonora da serie de reportaxes que a revista VINTE desenvolve coa colaboración da Caixa Rural Galega para coñecermos mellor as vilas e cabeceiras de comarca galega a través das voces das persoas e o achegamento ao territorio.
Coa colaboración de
Como facer as beiras e como evitar acabar facendo o ridículo intentando atopar parella. Falamos de técnicas infalibles, consellos malos e desastres sentimentais. A cousa complícase cando recibimos a visita dun alien recén chegado á Terra, absolutamente fascinado polos rituais humanos do ligoteo. Entre preguntas incómodas e conclusións delirantes, tentamos explicarlle a Xufo que é iso do crush, do ghosting e das mensaxes “vistas” sen resposta.
Un episodio para sentirse identificado e pensar seriamente se non sería mellor facer as beiras directamente en Marte.
Buscar piso hoxe en día é unha experiencia espiritual: probas a paciencia, renegas da humanidade e acabas compartindo fotos de cuartos sen xanela como se fosen bens inmobles de luxo.
Neste episodio falamos do milagre de atopar vivenda, da xente que lle chama “estudio acolledor” a un zulo e da especulación inmobiliaria que converte o alugueiro nun escape room sen saída.