Neste episodio os mekemekes admiten crenzas que non confesarían nin borrachos nunha primeira cita: desde xurar que as chaves se perden porque “todo está conectado… pero o universo ten malicia”, ata confesar que un de nós segue saudando aos picaportes “por se acaso” despois de que unha porta se pechase soa. 

Debaten tamén a norma máis absurda para unha relixión propia (obrigatorio: comer queixo) e analízase a teoría máis ridícula sobre o universo: que a morte é como apagar o WiFi… e que ás veces, se te moves moi amodo, reconectas.

Finalmente, repasamos rituais vergoñentos feitos “por se acaso funcionaba”, como dar cabezazos aos compas de curro. 

A loita por atopar mesa na carpa, o ritual do licorcafé ás tantas, a orquestra que toca o mesmo pasodobre tres veces na mesma noite, o momento da "putivolta" que acaba en despedida ata de madrugada, e a inevitable resaca ao día seguinte.

Todo isto sazonado con diálogos onde se debaten cuestións esenciais como "é mellor a orquestra Olympus ou a París de Noia?" e cunha reflexión final sobre por que, malia todo, nunca fallamos a unha destas festas.