VINTE na rúa

  • Vinte celebrando o ascenso do Dépor

    O Deportivo, dende hai máis dun século, é moito máis ca un equipo de fútbol. É, entre outras moitas cousas, unha porta de entrada á cidade, unha linguaxe compartida e unha forma de pertenza. Para moitos coruñeses (e coruñeses de adopción), seguir ao Dépor significa atopar unha comunidade, establecer amizades e comprender mellor o lugar no que decidiron construír a súa vida. 
    Nunha cidade onde o fútbol forma parte da conversa cotiá, vestir a camiseta branquiazul ou compartir a bancada de Riazor converteuse, para moitos, nun xeito de sentirse na casa.

    Pero o deportivismo tamén é unha historia de vínculos familiares. De pais que levaron os seus fillos por primeira vez ao estadio no que agora desfrutan cos seus netos. De netos que herdaron unha paixón que nunca lles foi imposta, senón transmitida a través dos recordos, dos desprazamentos, das vitorias e das derrotas compartidas. 

    Agora, o Depor, despois de cinco anos, volve á categoría máxima do fútbol español, e en VINTE facémoslle esta pequena homenaxe, con cinco historias de cinco Coruñeses, de aquí e de aló, que nos falan de fútbol, si, pero sobre todo de afectos, de identidade e de pertenza.  

    VINTE na rúa

    Coa colaboración de

  • Paula Domínguez, 'Pauleta', futbolista "Xogo con Portugal porque foi quen me deu a oportunidade, pero sendo galega, a conexión é máis forte"

    Sendo unha nena, posaba cunha camisola de Portugal que seus pais lle mercaran en Valença do Minho co número do futbolista de quen collera prestado o alcume: Pauleta. Máis de vinte anos despois, aquela pequena de Redondela, Paula Domínguez, debutaba coa selecção lusa camiño dun Mundial. Pauleta leva oito anos no Benfica, onde é capitá e estrela dun dos equipos máis grandes do mundo. Rematou a licenciatura de Químicas en Lisboa, fixo un posgrao en programación científica en Python e ten un máster en intelixencia artificial aplicada á saúde. "Sempre me gustou aprender, estudar e ter un plan B máis aló do fútbol", asegura, quen xunto á súa parella tamén montou un restaurante de comida saudable. 

    VINTE na rúa

    Coa colaboración de

  • Pío, pío, Averío “O travestismo traslada liberdade. Ás veces esquecemos que podemos facer o que nos dea a gana”

    Non se trata de chegar ao mainstream, porque o travestismo sempre viviu e ha de seguir, nas marxes. Mais, como disciplina artística, necesita unha escena, infraestrutura e que a industria cultural tamén conte con este colectivo á hora de programar máis alá do mes do orgullo.

    Cos movementos reaccionarios en auxe, semella máis necesario que nunca apelar á liberdade e ao libre albedrío de cada quen. E disto hai moito nos espectáculos de Averío. Un misterio, unha cea de empresa, un casting ou a busca dun disco de Averío mix artellan o argumento nestas comedias de enredo, algo caóticas e sempre con contido para escoitar, pensar e rir, claro. Hai un ano naceu Averío como grupo de artistas travestis, unha plataforma de acción que busca crear unha escena drag en Vigo. Quere, en definitiva, poder actuar na súa cidade.

    VINTE na rúa

    Coa colaboración de

  • Román Rojo, gaiteiro e percusionista “Encantaríame seguir sempre no tradi, pero a vida dá moitas voltas e sei que non vai ser fácil”

    Román Rojo comezou co tambor e logo chegou a gaita. Con 12 anos saíu de Camariñas e foi á Coruña para estudar a ESO, onde entrou na asociación cultural Xacarandaina. Alí descubriu tamén o mundo das cantigas populares, lanzouse a escribir e mantivo a súa lingua en contextos non sempre doados. “Cando eu cheguei aquí, con 12 anos, no meu instituto era o único galegofalante monolingüe. O único. Foi un cambio enorme. Na Costa da Morte, onde eu me criei, ninguén fala castelán”, explica Rojo. O mozo, de 17 anos, defende que o tradi tamén “pode ter un papel positivo na percepción que temos da nosa lingua. Ao final é unha maneira de revitalizar a nosa cultura. E o primeiro piar desa cultura é o idioma”, di.

    VINTE na rúa

    Coa colaboración de

  • Libraría Cartabón: “Nós sempre recomendamos libros en galego”

    Independencia e liberdade. A libraría Cartabón vén de facer 40 anos ás portas do Calvario en Vigo, centrada na venda do libro en galego. Gonzalo e Maribel, Maribel e Gonzalo, son toda unha institución no seu e non agochan a súa satisfacción polo camiño percorrido, que os sitúa a día de hoxe como unha libraría de barrio totalmente independente. “Non lle debemos nada a ninguén; vivimos sen subvencións e facemos o que cremos que está ben”, defenden. 

    VINTE na rúa

    Coa colaboración de

  • Noelia Mato, bailarina: “Falar galego é algo político hoxe en día. Escoitar música en galego, tamén”

    Noelia Mato (Ponteceso, 2000) é bailarina e creadora na compañía D'elas, mestra de danza e neofalante. No seu traballo fin de grao en Socioloxía analiza a relación entre a lingua, a identidade e a música en galego, algo que para ela non está a ser valorado como merece. “É algo importantísimo, sobre todo tendo en conta todo o que vén arrastrando a lingua historicamente dende a ditadura”, asegura. Para ela o cambio ao galego chegou na universidade e resultou máis natural do que pensaba. “Para min foi das mellores decisións que tomei na vida. Ata penso que me mudou a personalidade e todo. É como que sinto que esta si son eu de verdade”, subliña.

    VINTE na rúa

    Coa colaboración de

  • Bibí Bouza, presidenta do Emevé “En Lugo o voleibol deixou de ser un deporte minoritario hai tempo”

    “Din que o vólei é un dos deportes mellor asimilados polas mulleres. E o certo que é un deporte moi técnico e as mulleres somos moi metódicas. O voleibol feminino é moi vistoso”. Dicir Bibí Bouza é sinónimo de voleibol en Lugo. A presidenta e fundadora do Club voleibol Emevé de Lugo xogou ata os 51 anos e relata e aínda que o 80% dos integrantes do club son mulleres, cada vez son máis os nenos que proban e quedan neste deporte, e por primeira vez teñen rapaces, ademais de rapazas, na lista de espera para formar parte dos diferentes equipos.

    VINTE na rúa

    Coa colaboración de

  • Mihai Tanasescu, violinista: "Co violín sinto que xa cumprín todos os meus soños"

    Mihai Tanasescu asegura que está nun momento doce. Leva xa doce anos como violinista na Orquestra Sinfónica de Galicia e sente as compañeiras e compañeiros como familia. Chegou de cativo á Coruña procedente de Romanía e formouse no conservatorio da que é a súa cidade, aínda que logo marchou da man da violinista xaponesa Keiko Wataya a Ámsterdam. Di Tanasescu que co violín xa acadou os seus soños, xa que tocou en grandes escenarios europeos e ten "o privilexio de ser músico na súa cidade”. Cunha fascinación “histórica” e ben argumentada pola tecnoloxía, o protagonista desta nova entrega de VINTE na rúa confesa que o seu soño agora sería ser técnico de son da Sinfónica nos concertos de María Pita no verán. “Fíxate, preferiría amplificar ese concerto que acompañalos tocando”, subliña.

    VINTE na rúa

    Coa colaboración de