Nesta entrevista faltou Ana Álvarez, a terceira das artesás que dan vida ao proxecto. Amodo comezou como unha tenda efémera e quedou porque o público pediulles que quedaran. En Ourense cumpría un recuncho coma este, e deron o paso. "A xente estaba vindo aquí coa emoción de poder sentir unha pertenza".
Coa colaboración de
Román Rojo comezou co tambor e logo chegou a gaita. Con 12 anos saíu de Camariñas e foi á Coruña para estudar a ESO, onde entrou na asociación cultural Xacarandaina. Alí descubriu tamén o mundo das cantigas populares, lanzouse a escribir e mantivo a súa lingua en contextos non sempre doados. “Cando eu cheguei aquí, con 12 anos, no meu instituto era o único galegofalante monolingüe. O único. Foi un cambio enorme. Na Costa da Morte, onde eu me criei, ninguén fala castelán”, explica Rojo. O mozo, de 17 anos, defende que o tradi tamén “pode ter un papel positivo na percepción que temos da nosa lingua. Ao final é unha maneira de revitalizar a nosa cultura. E o primeiro piar desa cultura é o idioma”, di.
Coa colaboración de
Independencia e liberdade. A libraría Cartabón vén de facer 40 anos ás portas do Calvario en Vigo, centrada na venda do libro en galego. Gonzalo e Maribel, Maribel e Gonzalo, son toda unha institución no seu e non agochan a súa satisfacción polo camiño percorrido, que os sitúa a día de hoxe como unha libraría de barrio totalmente independente. “Non lle debemos nada a ninguén; vivimos sen subvencións e facemos o que cremos que está ben”, defenden.
Coa colaboración de
Noelia Mato (Ponteceso, 2000) é bailarina e creadora na compañía D'elas, mestra de danza e neofalante. No seu traballo fin de grao en Socioloxía analiza a relación entre a lingua, a identidade e a música en galego, algo que para ela non está a ser valorado como merece. “É algo importantísimo, sobre todo tendo en conta todo o que vén arrastrando a lingua historicamente dende a ditadura”, asegura. Para ela o cambio ao galego chegou na universidade e resultou máis natural do que pensaba. “Para min foi das mellores decisións que tomei na vida. Ata penso que me mudou a personalidade e todo. É como que sinto que esta si son eu de verdade”, subliña.
Coa colaboración de
“Din que o vólei é un dos deportes mellor asimilados polas mulleres. E o certo que é un deporte moi técnico e as mulleres somos moi metódicas. O voleibol feminino é moi vistoso”. Dicir Bibí Bouza é sinónimo de voleibol en Lugo. A presidenta e fundadora do Club voleibol Emevé de Lugo xogou ata os 51 anos e relata e aínda que o 80% dos integrantes do club son mulleres, cada vez son máis os nenos que proban e quedan neste deporte, e por primeira vez teñen rapaces, ademais de rapazas, na lista de espera para formar parte dos diferentes equipos.
Coa colaboración de
Mihai Tanasescu asegura que está nun momento doce. Leva xa doce anos como violinista na Orquestra Sinfónica de Galicia e sente as compañeiras e compañeiros como familia. Chegou de cativo á Coruña procedente de Romanía e formouse no conservatorio da que é a súa cidade, aínda que logo marchou da man da violinista xaponesa Keiko Wataya a Ámsterdam. Di Tanasescu que co violín xa acadou os seus soños, xa que tocou en grandes escenarios europeos e ten "o privilexio de ser músico na súa cidade”. Cunha fascinación “histórica” e ben argumentada pola tecnoloxía, o protagonista desta nova entrega de VINTE na rúa confesa que o seu soño agora sería ser técnico de son da Sinfónica nos concertos de María Pita no verán. “Fíxate, preferiría amplificar ese concerto que acompañalos tocando”, subliña.
Coa colaboración de
Anxo Suárez deixou a informática para buscar a receita da que para el é a mellor torta de queixo. Dous anos despois, moita xente coincide con el e pode celebrar o éxito do seu local en Ourense e pensar xa en expandirse a outras cidades galegas
Coa colaboración de
O final do día é un bo momento para fotografar animais, cando o bosque cobra vida. A meirando parte dos bechos son seres crepusculares e é entón cando Iago Rois Abel –IagoRaw- se adentra na natureza. Xa ía ao monte de moi pequeno, cos seus pais, e pronto comezou a identificar especies. Di que a fotografía lle serve para capturar e recordar sentimentos. “Se, agora mesmo, aquí aparecese unha lontra en estado salvaxe, o que sentiría sería tan intenso que me deixaría renovado por un mes”.
Hai cousa dun ano que ten en marcha nas redes sociais Poemas da Natureza, onde divulga as marabillas que atopa. “Non precisamos ir á Antártida nin a Alaska para ver grandes animais e paisaxes: témolos aquí ao lado”, asegura.
Coa colaboración de
Tiña un grupo punk en Vigo chamado Woden e estudou soldadura, mais hai xa anos que Víctor Justo Dacruz gaña a vida como creador de videoxogos. No medio da pandemia montou a súa empresa, coas súa iniciais Vijuda, e colocou no mercado un xogo de condución estilo arcade con estética retro que leva a súa antiga banda no nome. Vijuda está a piques de facer público o cuarto videoxogo da saga Super Woden, coa que busca exaltar os coches clásicos, unha das súas grandes afeccións, xunto cos videoxogos, claro. “A día de hoxe o Súper Woden GP 2 é o videoxogo indie con máis coches e máis circuítos que existe, con 200 vehículos modelados”, asegura Víctor Justo.
Coa colaboración de
Estudou música de cativo, da man do fundador de Los Tamara, mais pronto comezou a traballar de mecánico, logo como condutor e un pouco por casualidade xurdiu a súa relación co mundo das orquestras. “Eu comecei como chofer, sen idea de nada máis. Pero claro, parabamos en karaokes, en bares, e a min sempre me gustara cantar e animábame e… non se me daba mal. Entón, os meus compañeiros empezaron a subirme ao escenario no medio das actuacións: " Vai subir hoxe o noso chofer cantar un tema. Dádelle un aplauso!”, lembra Pablo Agrafojo.
Neste novo Vinte na rúa conversamos con Agrafojo, cantante na Orquestra Capitol, a quen vimos actuar nas festas de Francelos (Ribadavia), este pasado mes de agosto. “O verán é unha tolemia, con vinte concertos ao mes desde finais de maio. E aínda así sempre pode aparecer algún bolo sorpresa máis de ultima hora”, asegura.
Coa colaboración de