A costa do Ortegal, un miradoiro infinito

Hora e tres cuartos. É o que tardamos no coche en bordear a costa desde Cedeira a Estaca de Bares. Ha ser máis tempo, a non ser que decidamos obviar os numerosos miradoiros que o camiño ofrece para contemplar o litoral alto, bravo, agreste e pedreiro do Ortegal. Unha paisaxe mística, solitaria, aberta e inmensa cara ao mar, en contraste co espeso eucaliptal que deixamos ás nosas costas. 

• Podes ler o artigo completo de Miguel Pardo aquí

O Carballiño: as augas, o polbo e ‘mil’ bares para quedar

No noso percorrido podemos gozar dun paseo a pé polas rúas do centro ou pola beira do Arenteiro, admirar a paisaxe da contorna, a Ínsua do Poetas; e degustar O Carballiño, desde as deliciosas cañas fritas ata o histórico polbo, á feira, claro. Estamos nunha vila marcada pola emigración e as divisas que chegan para converterse en impoñentes chalés; as augas termais sanadoras, a súa situación xeográfica estratéxica e a omnipresenza de bares e restaurantes, algo que aplauden tanto locais como visitantes.

• Podes ler a reportaxe de Vanesa Vázquez aquí

Do Olimpo na terra ao mar infinito, unha ruta pola Costa da Morte

Non é sinxelo desmitificar a Costa da Morte, que leva máis dun século gañando a pulso o seu nome. Lugar de mar bravo e múltiples naufraxios, de natureza sobrecolledora e xente traballadora. Visitamos lugares concorridos, como a fervenza do Ézaro, e outros máis solitarios, como a praia do Rostro. Desde Dumbría a Camariñas, deixamos moitas cousas polo medio nesta ruta, porque todo topónimo parece chamar por nós.

• Podes seguir a ruta de Lucía Junquera aquí

Folgoso do Courel, para visitar todo o ano e volver en outono

Había moitas pingadas na estrada, sinal de que chegaramos ao Courel e de que estamos no tempo grande da castaña. Case non parou de chover en todo o día, pero todo o mundo nos dixo que estabamos alí na mellor época. Pódese ir ao Courel en calquera momento do ano, pero hai que volver no outono.

• Podes ler a reportaxe de Ana Liste aquí

Comarca do Barbanza: o sabor das Rías Baixas coruñesas

A vertente sur olla cara ao Salnés e a provincia de Pontevedra; a norte, cara á Costa da Morte, por tras do Monte Louro. O Barbanza, cos seus case 700 metros a pico sobre o mar e os seus areais, que se contan por ducias, é unha terra de transición. E como tal, territorio de sorpresas gastronómicas que se adentran no Atlántico. Internarse no océano máis de 30 quilómetros, parapetados só por illas míticas; subir ata miradoiros naturais, suspendidos sobre as rías; pasar dun centro urbano como o de Ribeira ao altos da serra, onde aínda é posible camiñar durante horas sen atoparse con ninguén. 

• Podes ver a reportaxe de Jorge Guitián aquí

Meira, nai do pai da nosa terra

Meira semella un punto de partida perfecto. Perfecto para empezar o día, unha ruta de sendeirismo, un negocio ou toda unha vida. Mirade se Meira é o punto de partida ideal que ata o mesmísimo río Miño decidiu comezar alí, no corazón da serra, o seu traxecto de 315 quilómetros polas sagradas terras de Galicia.A nai do pai da nosa terra, reza o lema escrito no parque que acompaña as primeiras augas do Miño na súa chegada á vila meirega. A orixe desas augas está un pouco máis arriba, no Pedregal de Irimia, en plena Serra de Meira.

Podes ver a reportaxe de Rubén de Rosende aquí

Celanova, a tranquilidade dunha vila onde a xente vive máis de cen anos

Celanova é unha parada obrigada á hora de entender a historia e a literatura galegas, nunha vila que ademais de ser berce dos poetas galegos, tamén presume, e moito, de lonxevidade. Percorremos Celanova xunto a persoas emprendedoras do comercio, o sector lácteo ou a restauración, que coiciden no carácter acolledor dunha vila onde todos se coñecen.

• Podes ler o artigo de Lorena R. De la Torre aquí

Mercados, veigas e casas de comidas: viaxe gastronómica ao centro da provincia da Coruña

As terras centrais da Coruña son un reservorio gastronómico que hai que percorrer sen présas -ás veces, mesmo, sen rumbo- para ir atopando todo o que teñen que ofrecer. Adentrámonos nas comarcas do centro, polo Val do Dubra, Tordoia ou Trazo, coas súas paisaxes tranquilas, coa súa tradición gastronómica ben conservada e coas súas feiras e mercados, entre os máis vivos, aínda, da provincia.

• Podes seguir a ruta gastronómica de Jorge Guitián aquí

Antas de Ulla: pan, queixo e un tesouro agochado no quilómetro cero

Propoñemos unha viaxe ao descoñecido corazón de Galicia por un territorio onde nace o río Ulla, asombrado polo monte Farelo. Farémolo acompañadas por un feixe de persoas que desafían a profecía autocumprida de que nos sitios pequenos non hai nada que facer.

• Podes ver a reportaxe de Marta Veiga Izaguirre aquí

Barreiros: onde o mar namora

No corazón da Mariña, co Atlántico batendo nun areal virxe e infinito, Barreiros ofrece acougo, natureza e vida. A que atrae os milleiros que chegan no verán e da que gozan os que alí viven todo o ano. Nun concello que mantén o inevitable impacto dunha burbulla inmobiliaria que se pasou moito de rosca, pero que reivindica un presente atraínte e un futuro prometedor nunha contorna única.

• Podes ver o artigo de Miguel Pardo aquí