Vanesa Vázquez
-
Entrevista | Tapa D'Orella “Somos demasiado tolos para poñernos cancelas a nós mesmos”
MúsicaTapa D’Orella naceu apenas hai nove meses e este sábado sobe ao escenario de Revenidas para ofrecer moita festa. “Unha tapiña de orella das especiais”, aseguran. Os músicos Willow GHC (Darío Burgos, das Neves) e Pappaquino (Joaquín Limia, de Verín) están detrás deste proxecto cuxo apoio popular está a sorprender os propios artistas de 28 anos. “A xente quérenos moito, coñécenos e dá gusto, a verdade”, subliñan.
A proposta transita entre o ska, a música latina e a verbena, nuns temas que sempre convidan a bailar, onde emana a identidade, o humor ou mesmo, e por que non, a denuncia social. “É unha música que lle gusta moito aos cativos, non sei por que, será porque ten un ritmo rápido, e tocar un tema deses e ver o cativo ou a cativa bailar co seu avó ou avoa, que tamén está desfrutando, é un dos momentos máis felices música”, detallan nesta entrevista.
-
Lula Goce: “Os artistas poden achegar moitísimo ao benestar social, a pensar os espazos dunha maneira máis humana”
VINTE na rúa“Sempre me gustou pintar, realmente sempre se me deu ben”. Din que ninguén é profeta na súa terra, mais a artista urbana Lula Goce vén de rematar en Baiona A Doca, o mural máis grande de España, con case 350 metros de longo e uns 1.400 metros cadrados de arte e traballo duro para cambiarlle a face ao espigón da súa vila natal. Asegura que foi unha gran responsabilidade polo propio significado do lugar para a o pobo baionés e para ela mesma, mais fica orgullosa co resultado, que brinda unha homenaxe á xente do mar.
Goce leva feitos máis dun cento de murais por todo o mundo e está agora “moi focalizada” en proxectos de intervención urbana, onde poida traballar en colaboración con outras disciplinas para mellorar os espazos que habitan as persoas.Coa colaboración de
-
Entrevista | Afioco Gnecco "Esta é a peli que eu necesitaría ver con 15 anos, cando case non había narrativas de persoas trans"
Cinema"Non hai maior acto de amor propio que unha transición", escoita como consolo nun momento de caída emocional o protagonista do documental Este cuerpo mío. A película acompaña a Rafael neses primeiros anos de proceso de transición de xénero. Un camiño complicado pero cheo de luz. E niso quixeron centrarse o cineasta Afioco Gnecco (nombre artístico de Rafael) e a actriz Carolina Yuste (gañadora de dous premios Goya) na súa primeira longametraxe detrás da cámara. Niso, e na súa propia amizade. "É unha unha peli que fala dunha historia de amor e de amizade que está atravesada por unha transición", explica o cineasta italochileno.
Este cuerpo mío pode verse en Movistar e está a xirar por cinemas, centros culturais e mesmo algún cárcere de España con moi boa acollida por parte do público. Este venres estará nos Multicines Norte de Vigo e o sábado e o domingo nos Númax de Santiago, nuns pases especiais con coloquio xunto a Afioco Gnecco. -
'Fomos ficando sós' Canoura singra o mar dos afectos perdidos na súa primeira longametraxe
CinemaInabarcable. A inmensidade do mar e unha deliciosa música protagonizan as primeiras imaxes e acompañan o espectador ao longo desta viaxe. Adrián Canoura embarca ao Gran Sol, por fin, xunto ao seu pai, patrón de pesca de altura, no barco familiar “Raúl Primeiro”. Alí grava o día a día dun barco pesqueiro e fai realidade a súa primeira longametraxe. Inspirado polos versos de Manuel Antonio executa unha peza documental de carácter experimental coa que pecha as feridas da distancia entre pai e fillo e cumpre o soño –compartido- de levar o temón do barco.
-
Entrevista | Alana “Agora atrevémonos a experimentar con outros sons que igual no primeiro disco non nos apetecía”
MúsicaFalamos con Antía Vázquez (Oleiros) e Eloy Vidal (Ponteceso), dous dos tres membros que forman Alana. Nesta conversa faltou o gaiteiro e percusionista Pablo Castro (Vimianzo) pero estivo ben presente nas verbas tanto da súa compañeira como do seu compañeiro de grupo. Alana vén de publicar o seu novo disco, “Un saber”, un segundo traballo que consolida a formación con apenas tres anos de existencia e co que quixeron homenaxear, xa desde o título, as informantes, esas mulleres que achegan as súas coplas sen darlle moita importancia aos seus propios coñecementos. “Elas teñen un saber non só a nivel musical, senón tamén a nivel cultural, a nivel lingüístico, a nivel social e a nivel de comunidade”, asegura Antía Vázquez. O achado de cada cantiga é só o comezo dun traballo protagonizado polos contextos e a experimentación sonora. Mellor escoitalo.
-
Pío, pío, Averío “O travestismo traslada liberdade. Ás veces esquecemos que podemos facer o que nos dea a gana”
VINTE na rúaNon se trata de chegar ao mainstream, porque o travestismo sempre viviu e ha de seguir, nas marxes. Mais, como disciplina artística, necesita unha escena, infraestrutura e que a industria cultural tamén conte con este colectivo á hora de programar máis alá do mes do orgullo.
Cos movementos reaccionarios en auxe, semella máis necesario que nunca apelar á liberdade e ao libre albedrío de cada quen. E disto hai moito nos espectáculos de Averío. Un misterio, unha cea de empresa, un casting ou a busca dun disco de Averío mix artellan o argumento nestas comedias de enredo, algo caóticas e sempre con contido para escoitar, pensar e rir, claro. Hai un ano naceu Averío como grupo de artistas travestis, unha plataforma de acción que busca crear unha escena drag en Vigo. Quere, en definitiva, poder actuar na súa cidade.
Coa colaboración de
-
Sen redes sociais ata os 16? Á procura de remedios para revivir os zombis do scroll infinito
RedeO móbil sempre á man: desbloquea, mira, revisa, pérdese dous, tres, catro minutos e volve conectar co mundo. Alza a vista. O bus aínda non chega, hai que agardar algo máis na quenda na chacinaría ou do centro de saúde e volve baixar a mirada, outra vez, ao móbil. Hai tempo que o teléfono móbil paraliza as nosas vidas, por momentos, entras buscando algo concreto e acabas media hora despois metida no pozo do scroll infinito e os vídeos tan entretidos e breves das redes sociais que poden consumir horas e horas. Naturalizamos ter o móbil na man, mirar a pantalla cando nos falan (non é algo tremendamente groseiro?) e mesmo cando estamos a ver unha película, nunha nova versión da malentendida multitarefa.
Pedro Sánchez anunciou hai unhas semanas a intención do Goberno de prohibir as redes sociais ata os 16 anos e un dos primeiros en alzar a voz na contra da medida foi Elon Musk, que vía en perigo un segmento importante de público no seu pastel publicitario.
-
Vinte en Lalín Arte, astronomía e cocido, que non falte, no corazón de Galicia
LugaresLalín é moito. Nesta vila estratexicamente situada naceu a investigación astronómica de Galicia con Ramón María Aller; é unha terra de artistas internacionais, como Laxeiro ou Colmeiro, que nunca deixaron de mirar cara á súa casa e un lugar onde a máis recoñecida festa gastronómica galega, a do Cocido, dura un mes enteiro. Cruzamento de camiños e lendas, Lalín é unha vila con vida propia, poboación estable, a cabeceira da comarca do Deza, onde sempre hai unha escusa para nos achegar… e volver.
Coa colaboración de
-
Pastor Eléctrico A potencia da música ao servizo das historias do rural galego
MúsicaAs letras son as protagonistas e a música, unha descarga eléctrica no momento exacto. No primeiro disco de Pastor Eléctrico atopamos historias inspiradas por persoas, lugares, cheiros ou sons reais do rural galego que Diego Guerrero foi atopando no seu percorrido por Galicia co programa Cos pés na terra, da TVG. “Eu non tiven aldea de pequeno como tal e entón atopei agora de maior a miña aldea percorrendo moitos lugares de Galicia e gravando moitas persoas”. Diego Guerrero é o director desta serie documental finalista como Mellor Programa e Mellor Realización nesta edición dos Premios Mestre Mateo. E desa experiencia agroman as dez cancións do primeiro traballo de Pastor Eléctrico.
-
As Tanxus, Bad Bunny e o ‘valor’ da identidade
MúsicaDi a música e antropóloga galega María Xosé Silvar, SÉS, con todo o sentido do mundo, que “mainstream disidente” é un sintagma paradoxal en si mesmo. Na música poucas cousas hai na actualidade máis mainstream que o reguetón e precisamente por iso resultou tan rechamante a mensaxe deixada por Benito Antonio Ocasio Martínez, Bad Bunny, no seu show do intermedio da última Super Bowl. A cultura, como a lingua, é unha arma, unha ferramenta de batalla das ideas que tamén utilizan as forzas políticas para “facer comunidade” e as artistas hai tempo que non poden esquivar posicionamentos ideolóxicos.
-
Entrevista | Nervo, Rebeliom do Inframundo “Neste disco hai bastante felpa a nivel social. Coa extrema dereita sen vergoña temos que alzar a voz”
MúsicaXuntábanse detrás da estación de autobuses de Ponteareas nos primeiros 2000, onde os edificios a medio construír suxerían estar nunha especie de inframundo. Era un lugar perfecto para esas primeiras rimas salvaxes da mocidade e para armar unha rebeliom que continúa a día de hoxe. Alcumárano o Nervo pola súa intensidade ao rapear, mais a voz de Rebeliom do Inframundo chámase Cristopher Machado Ibáñez e naceu en Caracas en 1988, aínda que xa de ben cativo chegou para quedar a Galicia, a terra dos seus pais emigrantes. O Nervo está de parabéns: deixou un traballo que o oprimía para dedicarse completamente a súa paixón, a música, e Rebeliom vén de publicar o seu quinto disco: Orgulho (Galunk Producións). O grupo inicia nos vindeiros días a xira de presentación deste traballo en salas, cun único bolo galego para este formato: será na Capitol de Santiago o 8 de maio.
-
Filmika Galaika volve ás súas orixes con 'Krakatoa': “É máis ca unha película”
CinemaO filme Krakatoa vén de vivir a súa estrea no festival de cinema de Rotterdam. Alí os pases estiveron cheos para presenciar un produto cinematográfico diferente, que nace como live cinema e performance artística coas miras postas en centros de arte. En Krakatoa acompañamos a un pescador de Indonesia na súa actividade ata que chega a erupción do volcán, a destrución e o son máis forte xamais ouvido. Para Beli Martínez, produtora executiva con Filmika Galaika, é unha película “superauténtica e radical” que lles permitiu volver ás orixes.