Bibí Bouza, presidenta do Emevé “En Lugo o voleibol deixou de ser un deporte minoritario hai tempo”

Coa colaboración de

Bibí Bouza, presidenta do Club voleibol Emevé. CC-BY-SA Emevé

A nena dos ollos “vivitos”. Bibí Bouza xa non é unha nena, pero conserva eses ollos tan vivos, a curiosidade e a ilusión en cada proxecto no que se embarca. O seu nome está ligado ao voleibol de sempre en Lugo. Di a presidenta e fundadora do Club voleibol Emevé de Lugo que o alcume dos ollos pode explicar como a chaman desde cativa, aínda que sexa só a nivel fonético, porque o seu nome en realidade é Mª Concepción Bouza Betríu. “Sempre andaba cotilleando todo de pequena, cos ollos moi abertos e vivos”, conta. Outra explicación podería vir das iniciais dos seus apelidos, pero isto non lle acaba de convencer a Bibí.

 

Era a pequena de seis irmáns “argalleiros por natureza”e iso marca. Ata os cinco anos os veráns pasaban en Oliana (Lleida), a terra da súa nai, mais Bibí Bouza lembra con detalle Ortigueira, orixe do seu pai, e lugar dos xogos infinitos da nenez. “Todo era estar fóra e xogar ao hóckey sobre herba, vólei, béisbol, faciamos deportes moi diferentes, casas nas árbores… eramos unha familia moi unida”, explica.

Bibí Bouza xogou no Emevé ata os 51 anos. CC-BY-SA Emevé

Como adoita ocorrer, as pequenas seguen o exemplo das maiores, e con dúas irmás xogando ao voleibol, Bibí Bouza tamén probou en oitavo de EXB, no pavillón da OJE da rúa San Marcos, con Paco Labandeira como adestrador.  Logo xa no instituto comezou coas súas compañeiras do INB Lugo (Instituto Nacional de Bacharelato) con Alfredo Porto á fronte ata que se incorporou a súa irmá Ana, que fixera INEF en Madrid e foi adestradora do xuvenil. 

O tempo foi pasando e Bibí Bouza converteuse en sénior, chegaban os anos 80, compartía equipo coas súas irmás Coté e Ana (que viñan de xogar no Riego de Vigo) e mais Quico, que era o adestrador. Foi entón (en 1981) cando nacía o club Emevé. “A idea partiu do meu pai, pero o nome foi idea da miña irmá Coté e significa El Mejor Equipo de Voleibol de España”, detalla. E o nome do club cobrou todo o sentido en xuño de 2005, cando quedaron campioas de España en categoría infantil en Planes, segundo subliña Bouza.

Bibí Bouza durante un partido nos seus tempos de xuvenil. CC-BY-SA Cedida

O club nacía co equipo feminino sénior pero a cousa foi medrando e pronto se incorporou a sección masculina. Agora mesmo teñen tres equipos en categoría nacional, 13 equipos en competición autonómica e 32 equipos na liga escolar. En total hai unhas 530 persoas no club, entre xogadoras, xogadores e persoal técnico. “En Lugo o voleibol hai tempo que deixou de ser un deporte minoritario”, relata Bouza, ao tempo que puntualiza que ata teñen unha lista de espera con 40 nenas e nenos para incorporarse aos equipos. “O feito de non ter ningún roce co equipo contrario faino moi limpo e iso é moi valorado polos pais. Ti es a miña rival pero non tes que ser a miña inimiga. En Lugo funciona moi ben o boca a boca e nós somos un club moi querido”, relata.

“O feito de non ter ningún roce co equipo contrario faino moi limpo e iso é moi valorado polos pais. Ti es a miña rival pero non tes que ser a miña inimiga. En Lugo funciona moi ben o boca a boca e nós somos un club moi querido”, relata Bibí Bouza

Ata o ano pasado o durante seis temporadas o Arenal Emevé foi o único club de España co equipo masculino e feminino na máxima categoría, na Súper Liga 1. Nesta temporada as mulleres seguen na elite, na Liga Iberdrola, e os homes xogan na Superliga 2. 

Imaxe dunha campaña recente para solicitar apoios ao club. CC-BY-SA Emevé

Hai tres anos no club puxeron en marcha tamén o proxecto Academia Arenal, que comezou con xogadoras galegas e logo se abriu a todo o Estado “como fai o Barça”, chancea Bouza. Rapazas de Vigo, Estremadura, Asturias ou Murcia forman parte desta iniciativa. Estudan bacharelato en Lugo e adestran coa súa categoría e superiores. “No terceiro ano xa recollemos o froito e unha xogadora xa se incorporou ao equipo de Superliga”, explica, orgullosa, Bouza. 

Socia fundadora do Club Voleibol Arenal Emevé, Bibí Bouza é a única persoa que permanece na entidade desde a súa creación. Como xogadora estivo a dar guerra ata os 51 anos. “Seguía porque as miñas compañeiras estaban aí. Levabamos ao voleibol na alma”, di. E desde 2014 exerce como presidenta do club. 

Bouza resalta que no seu club se defende o galego e a paridade “de verdade”. Cada vez hai máis nenos a xogar ao voleibol, aínda que a porcentaxe maioritaria é feminina, con diferenza. “Din que o vólei é un dos deportes mellor asimilados polas mulleres. E o certo que é un deporte moi técnico e as mulleres somos moi metódicas. O voleibol feminino é moi vistoso”, argumenta Bouza. 

"Necesitamos que veñan animarmos ao pavillón municipal de Lugo”, defende a presidenta do Emevé

Xa pasando os 60 anos e xubilada como profesora de inglés, Bibí Bouza goza do seu labor á fronte do club, onde está “moi ben acompañada” polo resto dos membros da directiva e non ten tempo para se aburrir. “Levo as relacións institucionais e tamén fago moito traballo de documentación para solicitar as subvención e esas cousas. Ademais, como teño a titulación de adestradora, estou a disposición do club para botar unha man se falta algún adestrador”, detalla. “A carencia que temos é que nos custa levar a xente aos partidos. Necesitamos que veñan animarmos ao pavillón municipal de Lugo”, defende a presidenta do Emevé.

Vanesa Vázquez

Vanesa Vázquez

Viguesa do Calvario. Comecei e aprendín en Atlántico Diario, Radio Vigo e Expansión. Cada día conta e agora contámolo en VINTE e Praza.gal. 

Tamén che interesa

  • Loucura polo balonmán en Cangas. O orgullo dunha vila que nunca se rende

    «Se nos falta isto, fáltanos todo». Marita ten 82 anos e sabe moito de balonmán. Lembra perfectamente cando veu xogar a Cangas «o Urdangarín» mais tamén cando miraba os partidos no antigo pavillón do Romarigo, ou no Aterrado, nos anos 70. Marita sabe moito de balonmán, como sabe Fina Entenza, Xosefa, ou Celia. Elas, coñecidas como as cheerleaders do Cangas, levan décadas vendo partidos fieis á súa cita quincenal co equipo da casa. 

    En realidade, na capital do Morrazo é algo raro atopar xente que non teña relación co balonmán, o deporte rei da comarca –xunto co piragüismo da gran Teresa Portela- e orgullo para unha vila de case 27.000 habitantes que o viu nacer na rúa nos anos 60.

    Deporte
  • IagoRaw, fotógrafo de natureza “Prefiro mostrar un paporrubio que un 'puffin' de Islandia”

    O final do día é un bo momento para fotografar animais, cando o bosque cobra vida. A meirando parte dos bechos son seres crepusculares e é entón cando Iago Rois Abel –IagoRaw- se adentra na natureza. Xa ía ao monte de moi pequeno, cos seus pais, e pronto comezou a identificar especies. Di que a fotografía lle serve para capturar e recordar sentimentos. “Se, agora mesmo, aquí aparecese unha lontra en estado salvaxe, o que sentiría sería tan intenso que me deixaría renovado por un mes”. 

    Hai cousa dun ano que ten en marcha nas redes sociais Poemas da Natureza, onde divulga as marabillas que atopa. “Non precisamos ir á Antártida nin a Alaska para ver grandes animais e paisaxes: témolos aquí ao lado”, asegura.

    VINTE na rúa

    Coa colaboración de

  • Inma Mato, profesora de historia e surfeira: "Collín unha onda no meu primeiro día na auga e foi unha explosión de endorfinas, un subidón"

    "As nais non surfean", foi o primeiro que lle dixeron os seus fillos cando decidiu compartir con eles os seus desexos de se divertir canda eles e deixar de ser unha espectadora das súas clases de surf. E abofé que o fixo. Inma Mato é profesora de historia e fai surf sempre que pode, para asombro dalgúns. "Que é iso de que a profe de historia fai surf?", din no instituto. A primeira vez que colleu unha onda foi inesquecible. "Lembro coller impulso, poñerme de pé e virme esa sensación… ese subidón…iso que é como unha explosión de endorfinas. Non aguantei nada enriba, pero o mal xa estaba feito: collera unha onda no meu primeiro día na auga, e xa estaba enganchada", asegura. O único que lamenta é non ter comezado antes. 

    VINTE na rúa

    Coa colaboración de

  • Margó Gayoso, tocadora e mestra de pandeireta e canto "Ser de aldea e tocar a pandeireta é un orgullo”

    Primeiro foi o baile, con apenas cinco anos, no cole como actividade extraescolar. Despois chegaría a gaita, o acordeón, a pandeireta, a percusión doméstica coas cunchas, tixolas, sachos ou latas de pemento … e o canto, claro, porque todo está relacionado. Nesta nova entrega do Vinte na rúa coñecemos a Margó Gayoso, unha rapaza de Saiáns (parroquia de Vigo con moita entidade de seu) e unha recoñecida tocadora e mestra de pandeireta e canto.

    Hoxe en día mantén a súa actividade como docente en Saiáns, mais tamén imparte aulas no Fiadeiro de Vigo, en Moaña ou en Coruxo, onde tamén forma parte do histórico grupo de pandeireteiras A Buxaina. A súa traxectoria inclúe tres discos gravados coas Tanxedoras e numerosas recollidas para se formar e poder ensinar a música tradicional galega con toda a súa riqueza e espontaneidade.

    VINTE na rúa

    Coa colaboración de

Faite de vinte

A partir de 5€ mensuais podes suscribirte a VINTE e colaborar para que sigamos a producir contidos de calidade pagando dignamente as colaboracións de vídeo, fotografía, ilustración, xornalismo e creación de todo tipo.