Un restaurante Estrela Michelin e un establecemento mítico da cidade das Burgas aceptan o reto de abandonar a súa zona de confort e elaborar unha receita na casa do outro. Literalmente pasan "ata a cociña" mentras nos contan a súa historia e afirman: "Non somos tan diferentes"
 

Sepáranos pouco máis de 200 metros. Dende a Rúa San Miguel que baixa da Praza do Ferro ata o Paseo e posteriormente atravesando Progreso para chegar á Rúa de Reza. Trazar esa liña no mapa de Ourense é debuxar tamén unha ruta gastronómica que non só implica aos restaurantes cos que falamos desta vez. Para non abrir (demasiado) o apetito imos quedar con estes dous: O Ceibe e o Pepinillo.

Detrás dos fogóns do Ceibe hai unha parella, Lydia del Olmo (Valladolid, 1989) e Xosé Magalhães (Xinzo de Limia, 1989), que antes de lanzarse ao seu propio proxecto bregaron en Casa Solla. En 2020, en plena pandemia, abriron o Ceibe e tiveron a aguda idea de facer menús que a xente podía pedir dende as súas casas. Un callos en corentena sempre prestan. En marzo de 2022 chegou o primeiro Sol Repsol e, poucos meses despois, a Estrela Michelin. Dous anos escasos desde que abriran a porta. Os escabeches, os encurtidos e os adobos convertéronse na súa sinatura, eses que hoxe se poden probar nos seus menús.

 O Ceibe abriu en 2020, en plena pandemia,e tiveron a aguda idea de facer menús que a xente podía pedir dende as súas casas. Un callos en corentena sempre prestan. En marzo de 2022 chegou o primeiro Sol Repsol e, poucos meses despois, a Estrela Michelin. Dous anos escasos desde que abriran a porta. Os escabeches, os encurtidos e os adobos convertéronse na súa sinatura

A pouco máis de dous minutos andando, na Rúa de Reza, o reloxo detense noutra época. O Pepinillo abriu en xaneiro de 1946 e é un dos bares máis vellos da cidade, aínda que daquela nin sequera se chamaba así: era O Laurel, e nel despachábase viño a granel (o nome viña da rama de loureiro que se penduraba na porta para anunciar a nova colleita, coma nos furanchos). 

O Pepinillo abriu en 1946 e é un dos bares máis vellos da cidade. Gastan arredor de 700 quilos de pepinillos ao ano, traídos dunha fábrica familiar de Benavente, que despois maceran nun vinagre caseiro "para que collan máis forza, máis sabor"

Se cadra pasaches mil veces por diante sen reparar en que aí dentro empezou todo cara aos anos 50, cando trouxeron os primeiros pepinillos e se puxeron a preparar bocadillos. O encurtido acabou dándolle nome ao local, primeiro na boca da xente e logo xa por escrito. Hoxe manda a terceira xeración da familia, con Andrés Fernández (Ourense, 1983), neto dun dos fundadores. E que ninguén subestime a cifra: gastan arredor de 700 quilos de pepinillos ao ano, traídos dunha fábrica familiar de Benavente, que despois maceran nun vinagre caseiro "para que collan máis forza, máis sabor".

A carta xunta preto de medio cento de bocadillos —o de Arzúa con anchoas e pepinillos en frío, o de panceta con queixo e pepinillo en quente— a uns prezos que aínda hoxe se moven entre os 2 e os 5,30 euros. E despois están os detalles que non se tocan: unha caixa rexistradora de mediados do século pasado, ou unha picadora que lembra á vella pero que adquiriu hai pouco. "Quero que todo siga igual", resume Andrés, pero algunha cousa ten que substituír de cando en vez. E cando acontece pénsao moito: "paguei moito máis do normal por unha máquina para cortar a carne, para que se parecese á orixinal". 

Xosé e Lydia viviron durante anos xusto enriba do Pepinillo, e desa convivencia de porta con porta naceu unha amizade. Por iso a ambos lles fixo tanta ilusión esta reportaxe: a de descubrir, diante dos fogóns do outro, que se cadra non están tan lonxe. "Non vexo tanta diferenza entre nós e o Pepinillo,o respecto polo produto de calidade e a identidade están aí", resume Xosé. E baixa á terra calquera prexuízo de guía vermella: "Nós, fóra de prexuízos da alta cociña, cociñamos para os nosos clientes e para vivir disto. Non hai máis", indica.
 

Chegados a este punto, tocaba pórnos as mans na masa (e nunca mellor dito): cada un métese na cociña do outro. Andrés terá que bordar un bolo de cocido baixo os focos dunha Estrela Michelin, e Xosé porá no Pepinillo o bocata máis seu, o de tenreira, panceta, queixo de arzúa e pepinillo, un clásico entre os clásicos. Xosé quítalle ferro ao trance do compañeiro: "Andrés pode estar tranquilo, que isto xa o fixo mil veces", solta entre risas. Andrés dubida e pensa que Xosé vaino ter máis doado, ben veces papou ese bocata!

Andrés terá que bordar un bolo de cocido baixo os focos dunha Estrela Michelin, e Xosé porá no Pepinillo o bocata máis seu, o de tenreira, panceta, queixo de arzúa e pepinillo, un clásico entre os clásicos. Xosé quítalle ferro ao trance do compañeiro: "Andrés pode estar tranquilo, que isto xa o fixo mil veces", solta entre risas

Douscentos metros, dúas casas, dúas historias diferentes. E, ao cabo, a mesma teima: cociñar con respecto ao produto e á xente que cada día empurra a porta. Que despois de todo, coma di Xosé, "non somos tan diferentes".