Carta de inverno para Agustín Fernández Paz

Co apoio da Secretaría Xeral de Política Linguística

Sete autoras e autores da literatura galega contemporánea escríbenlle unha carta de inverno a Agustín Fernández Paz, escritor finado en 2016. Esta peza complementa o podcast sobre ‘Cartas de inverno’ que iniciou a segunda temporada da serie NALINGUA. 

 

Os debuxos, inspirados no libro de Fernández Paz, fíxoos alumnado de 2º de primaria do CPI Virxe da Cela de Monfero. 

CC-BY Alumnado de 2º de primaria do CPI Virxe da Cela de Monfero

Escribir para saber que estás vivo. Escribirlle a outra persoa para te lembrar dela. As cartas como xeito de intercambiar desexos, incertezas -nunca tivemos tantas-, recordos e sentimentos. Os sentimentos nunha pandemia, nun longo inverno que, de seguro, Agustín Fernández Paz adubaría cun toque da súa literatura tan persoal. Escribir para sacudir o medo e reencontrármonos con aquela persoa que nos pintou mundos que nunca soñamos nin tememos. Escribirlle unha carta virtual a un dos grandes da literatura galega para albiscar a saída, como tantas veces fixemos, tecleando palabra por palabra o que sentimos e que só pode ser amosada nun conxunto de caracteres que, estrañamente, falan de nós.

Esta carta, Agustín, é para ti.

Francisco Castro

A pegada de Agustín Fernández Paz na literatura galega é obvia. Non hai moito máis que engadir ao que xa dixemos durante os anos que o tivemos con nós. Eu prefiro falar da pegada que deixou en min o meu veciño. Viviamos na mesma rúa e compartíamos o Gadis, as beirarrúas, as cafetarías e o xornal os domingos pola mañá. Compartimos conversas divertidas no parque de en fronte da súa casa, onde eu estaba cos meus fillos e el se achegaba tantas veces. Moito xogou a miña pequena cunha manta de cores e cousas móbiles que el lle regalou. E moito riu o maior coas súas ocorrencias. Cando evoco a súa figura non penso no escritor, senón no seu sorriso afable. O home que falaba de libros pero que, sobre todo, gozaba da amizade e da vida. Ese era Agustín Fernández Paz.

Fina Casalderrey

En fin... Cantas leguas de camiño compartido, querido e admirado colega! Moito te botamos en falta, prezado Agustín, tan fondamente humano. Hoxe, máis ca nunca, precisamos dun enxeñeiro en soños coma ti, entusiasta e comprometido ata a medula coa diversidade, co país e coa urxencia de cambiar o mundo. Precisamos dese teu manancial de entusiasmo, sensibilidade e beleza, dese fío profundo co que ti sabías unir as persoas que vivimos neste vello planeta: a túa palabra. Ti, explorador e defensor da alma feminina, sabíalo. Sabías que nestes tempos convulsos de tantas incertezas, se cadra máis ca nunca, o que nos queda é o amor.

CC-BY Alumnado de 2º de primaria do CPI Virxe da Cela de Monfero

Xavier Senín

Querido Agustín:

A fins de 2014 publicabas un comentario sobre A peste, a novela de Camus que leras por cuarta vez. Cinco anos despois xurdiu unha nova peste, máis terrible ca a de Orán porque afecta ao mundo enteiro. Cumpríronse as palabras do autor: «… pode chegar un día no que, para desgraza e aprendizaxe dos homes, a peste esperte as súas ratas e as envíe a morrer nunha cidade feliz». Polo demais, nada novo baixo o sol: mortos, soidade, desespero, egoísmo… só a solidariedade acende a luz da esperanza.

Ánxela Gracián

Querido Agustin:

Non sabes canto te botamos en falta todos.Nestes tempos de pandemia volvemos as túas palabras unha e outra vez, para que nos sigan facendo soñar e nos axuden a conxurar ese medo a un monstro inconsistente, coma unha masa negra informe que vén polo ar e nos devora, sen que saibamos como escapar del. Agustín, hai algo de profético, de máxico, de intenso nas túas personaxes buscadoras sempre do absoluto utópico que nos guían e en tempos de pandemia volvemos a elas con máis intensidade se cabe para que nos marquen o camiño porque «somos o que lemos», «somos ti porque ti vas en nós».

CC-BY Alumnado de 2º de primaria do CPI Virxe da Cela de Monfero

Antonio M. Fraga

É curioso, Agustín, chegar a ti tantas veces na mesma semana. Por unha parte requírenme que che escriba unha liñas. E aquí estou, dándolle ao lapis, como sempre fago antes de pasar o texto á computadora. Por outra, chamoume onte Alexandre, o bibliotecario de Pontedeume, para me pedir que escribise o prólogo da compilación quinquenal do Concurso de Contos “Vila de Pontedeume”; prólogo que, nas anteriores edicións, escribiras ti no papel de presidente do xurado, que eu herdei.

E, por último, contoume Emma Pedreira que volvera a Doroña, a aldea da súa infancia, esa na que ti situaches a intriga de Cartas de Inverno. Doroña, aló abaixo, no val, na aba oposta do monte onde eu nacín e ao que aínda hai pouco puiden volver despois de bastante tempo. Mais iso sonche cousas da pandemia das que xa falaremos noutra ocasión.

María Solar

Querido Agustín:

Este abril acordeime de ti. Como non facelo ao cumprirse 60 anos da viaxe de Gagarin, aquela do primeiro humano que viu a Terra desde fóra dela, tan ben contada por ti no libro con mesmo nome. Mira ti, 60 anos do primeiro ser humano viaxando ao espazo. Eran tempos de metas lonxanas e distancias inabarcables, hoxe andamos preocupados polas distancias infinitesimais dos virus. Como nos cambiou a vida, meu. A ti que tanto che gustaban os elementos fantásticos na realidade, aí estamos, vivindo en plena distopía hai máis dun ano. E con todo, cada noite seguimos soñando con xente sen máscara.

Como sempre che dicía, vai un bico pola AP-9, irá pagando peaxes, meu, que iso non hai distopía que o mude.

Andrea Maceiras

Querido inverno: o tempo da letarxia esmorece e, con el a fin do frío. Tal vez comprendamos algún día a consecuencia da intemperie, mais agora só nos resta o acubillo, a casa lenta, fogar tamén de néboas.

Onte naceu un brote verde, quen sabe mañá.

Querido inverno: camiñamos na xeada e as nosas pegadas van rompendo o xeo. E o ceo. Porque o ceo, inverno querido, ábrese aos poucos e hoxe é un día máis e tamén unha xornada menos.

Querido inverno: has abrir as túas ás.

E regresarán as aves espertas.

Querido inverno: faremos delas morada.

CC-BY Alumnado de 2º de primaria do CPI Virxe da Cela de Monfero
Sergio Pascual

Sergio Pascual

Xornalista. Tras varias experiencias profesionais fundei xunto a Lucía Abarrategui Laboratorio de Radio, un proxecto que achega a radio a calquera lugar e a calquera persoa. Gústame observar e, de cando a vez, as letras seguen as ideas e escribo cousas e gravo outras.

Faite de vinte

A partir de 5€ mensuais podes suscribirte a VINTE e colaborar para que sigamos a producir contidos de calidade pagando dignamente as colaboracións de vídeo, fotografía, ilustración, xornalismo e creación de todo tipo.